Nå har vinden løyet litt og jeg har satt jolla på vannet. Så får vi se om det gir bedre resultater … 

Jeg så noen videoer med slukfiske "vinterstid" i Gran Canaria i fjor og det virker jo som en intressant opplevelse. 

Jeg har sett litt på uggerby å. men finner lite informasjon om hvor det er lov til og fiske. 
Kanskje noen sitter på noe informasjon om det? 

Jeg kom til Oslo helt tilfeldig - det var en ikke-planlagt tur i 3 dager. De tre dagene skulle min kone og jeg bare gå rundt i Norges hovedstad og nyte de lokale attraksjonene. Bare en vanlig kort turisttur.

Og for å gjøre det enda bedre, bestemte jeg meg for å hengi meg til tre timers betalt fiske på Oslofjorden

Vi forlot Polen i kaldt, regnfullt vær. Og Oslo hilste oss også med null temperaturer og regn. Jeg ønsket ærlig talt å avbryte fisketuren - det var for vind og kaldt. Vi ble gjennomvåt og kalde den første dagen. Og den andre dagen, om morgenen, ventet fiske på meg. Meteorologene lovet virkelig en temperatur på +1 om morgenen, ingen vind og ingen regn. Vi trodde dem og bestemte oss for ikke å avbryte fisketuren.

Jeg vil avvike litt og dele inntrykkene mine av Oslo. Det er en moderne, vakker europeisk by. Hovedstaden i Norge og den største byen i dette landet. Ren og godt vedlikeholdt. Med vakre promenader. Med uvanlig arkitektur. Med en overflod av elbiler som du ikke ser her. Kirker og templer, museer og store grønne parker. Verdt et besøk, hvis du får sjansen. Fra flyplassen kjørte vi til hotellet vårt med https://atobtransfer.com/. Og nå er jeg glatt tilbake til fiske.

Det var morgen den andre dagen, og klokken 7.30 var vi på vei til stedet der båten og kapteinen ventet på oss. Victoria, den fremtidige kona til båtens kaptein, kjører oss til stedet i elbilen sin.

Det viser seg at min kone og jeg er de eneste fiskerne for dagen. Og vi skal ut på en båt som heter Matteo.

Forresten, Glenn (det var navnet på båtkapteinen vår) har en annen båt som har plass til en gruppe på 6 fiskere.

Vel, her er en klassiker av sjangeren - så snart vi ble kjent og begynte å dra i båten, kom en sterk vind opp.

Det var ingenting å gjøre, så vi bestemte oss for ikke å avbryte fisketuren og legge ut på havet i håp om at været ville være barmhjertig med oss og gi oss litt god fiskespenning.

Det er noe som heter hardt fiske. Slik jeg ser det, var det akkurat det vi hadde i Oslo. Glenn kjenner området godt. Og han kjørte båten akkurat der han har fisket mange ganger. Han hjalp seg selv med ekkoloddet. Vi kom til stedet, ja, det var fisk der, stoppet båten, stilte oss foran vinden som frøs oss til beinet og begynte å fiske.

Forresten, i løpet av hele tre timers fiske møtte jeg i vannområdet bare en oppblåsbar båt med to fiskere, og en båt som vår, med en fisker....

Fisken ignorerte oss forræderisk. Og så, stående ikke mer enn 10 minutter på ett punkt, endret vi plasseringen og dro til et nytt sted. På jakt etter fisk og et roligere sted.

Fisken var alltid på stedet der vi kom. Men det reagerte ikke på agnene våre.

Vi var stadig i bevegelse, og jeg hadde fortsatt tid til å nyte den fantastiske skjønnheten i Oslo-fjorden. De steinete strendene, de store skogsområdene - alt er veldig vakkert, og det er ingen måte å fange det på en video eller et bilde.

Og den vanlige varme teen med en søt bolle, som kapteinen behandlet oss med, var spesielt deilig.

Etter en times fiske bestemte vinden seg for å skåne oss - den avtok litt. Og Oslofjorden ga meg min første fangst - det viste seg å være en liten saida (sei), som Glenn sa.

Vi endret ikke planen vår - nytt sted, ikke mer enn 10 minutters stopp, ingen fangst, flytt til et nytt sted. Men værforholdene var fortsatt mot oss, og fisken, selv om den sto på poeng, reagerte ikke på agnene våre.

Litt senere fanget vi en fisk til. Vel, vi gjorde det, men vi kan også legge det i poengarket. Kapteinen sa at det var en fisk som heter fiskat.
Det interessante er at jeg med hell rev av agnet på en av stengene).
Og det faktum at vi en gang fanget Glenn oppå hverandre da vi fisket. Og vi var så begeistret og trakk så delikat og tenkte at vi trakk vår egen fisk samtidig...:)

Tre timer fløy veldig raskt, og fisketuren var over. Vi takket kapteinen vår hjertelig for å prøve å presse maksimalt ut av fiske under slike forhold. Og for det faktum at vi bare hadde en veldig hjertevarmende tid på å chatte om helt andre emner.

Var jeg fornøyd med denne fisketuren?

Ja)

Skal 14 dager til Mexico midten av November. Flyr til Cancun, tenker å booke overnattinger nedover mot Playa del Carmen og videre mot Tulum. Har noen erfaringer fra selvstendig flue/slukfiske i sjøen der? Muligheter for å få rovfisk fra land? Barracuda, tarpon osv. Hvilke sluker /fluer er bra? Ser det er plenty av guidede tilbud i området, men det lar seg vel gjøre å loffe litt på egenhånd langs strendene der med stanga, kanskje lokalisere litt dypere områder tett på land. 

Vi er to som planlegger en Canada tur. Fiske er etter Røye og Ørret og turen utføres til fots. (Eventuelt kan vi ta med packraft) Planen er i utgangspunktet 4 uker, men ser att det kan bli noe knapt. Spørsmålet mitt er om noen har tips til hvordan å gå frem for å finne det rette området? Selv om det sikkert finnes hundrevis, om ikke tusenvis av "rette" områder for en slik tur. Det viktigste er å unngå turstier og områder med hovedsakelig hvit fisk og håpet er å få noe større fisk enn vi hovedsakelig er vant til i norske fjellheimer. (Guidet tur er uaktuelt)

Bilde 2, 3 og 4 er samme fisken.

 

Standing in a river waving a stick.pdf

https://youtu.be/4A82_A1n7xk

LRF FISHING IN MALLORCA DAY 2

Ser det også er guidet tur ut med båt å fiske. Men finner enten kun det å være med og se på fiskere dra garn og lignende eller "Big Game Fishing" som er utrolig dyrt sånn 4000-5000kr for en liten tur. For all del er nok kjekt det, men heller en annen gang når jeg faktisk reiser for å fiske.

Setter pris på alle tips og råd

Turen starta frå Flesland kl 12. Etter ein kort flytur landa eg i Helsinki. Her var det kald vind og snøfokk så eg var glad at jakka og lua var med. Eg traff to norske damer som skulle stå på ski i Japan, det hørtes artig ut. Tilfeldigvis vart eg også sittende ved sida av ein sushikokk frå Portugal som har budd mange år i Norge. Han var ein veldig hyggelig fyr som eg prata masse med. Vel framme i Tokyo var det å vente på neste fly som gjekk videre til Ny Caledonia. Etter 20 timer flytid fordelt på tre fly og nokon timer venting på flyplasser kom eg endelig fram til Noumea kl 22.45 lokal tid. Eg vart henta på flyplassen og ankom Hilton hotell i Noumea rundt midnatt. Nå var det herlig å endelig kunne sove i ei seng igjen.

Fredag

Olivier er ein herlig fyr som driver Powercat Charter som me skulle fiske med. Han henta meg i halv ni tida om morgonen og me tok ein tur til båten hans, Quo Vadis, med bagasjen min. Her fekk eg og treffe Remi, medhjelperen hans ombord. Super fyr han også. Oss tre reiste til eit lokalt supermarked og fyllte et par handlevogner med mat til turen. Nå forsto eg at me ikkje kom til å lide noko nød når det gjaldt mat. Deretter reiste eg og Olivier til ein vietnamesisk restaurant der broren hans var kokk for å ete lunch. Maten var fantastisk! Med magen fylt opp bar det tilbake til flyplassen for å hente dei andre som landa kl 15.00. På denne turen skulle eg fiske med Seth, Dan og Clay. Seth og Dan hadde eg fiska med før, men Clay hadde eg ikkje møtt. Clay er ein artig fyr og me hadde det masse moro på denne turen. Etter nokon timer avslapning på hotellet var heile gjengen veldig klare for ein bedre biffmiddag om kvelden. Her fekk me utdelt varme steinheller som me kunne steike den rå biffen på etter eget ønske. Tilsvarende har eg og hatt når eg var i Tyskland og kjørte på Nürburgring.

Lørdag

Neste dag henta Olivier oss i halv ti tida. Etter ein kjapp handling dorga me i sakte fart til der me skulle overnatte. Me var framme i fem tida om ettermiddagen, men det blei dessverre ingen ingen fisk på oss.

Søndag

Første fiskedag starta å fiske i halv sju tida om morgonen. Planen for denne turen var egentlig å fiske i nord, men pga masse vind starta me å fiske på vestsida og jobba oss gradvis nordover. Denne dagen og dei fleste andre dager me fiska var det relativt kraftig vind og bølgehøgden auka på utover dagen. Eg tok to små GT’er denne dagen på 6 og 10kg, begge på Amegari Dzanga popper. Clay slo til med to GT’er på to kast, 10 og 25kg. Ein stor spannish mackerel kutta fortommen til Dan, men han var så heldig at stickbaiten løsna og me såg den flyte i overflaten. I tillegg til desse artene tok me barracuda og coral trout denne dagen. I fem tida var me tilbake igjen i ei ny vik der me slapp ankeret.

Mandag

Denne dagen tok eg ein red bass og ein steelmouth/yellowtail snapper. Eg mista og ein fin GT i tilslaget pga ein dårlig knute. Dan slo til med ein 20 kilos GT og ein stor coral trout. Ellers blei det tatt barracuda og blue trevally. I likhet med dagen før blei det gradvis verre vind, og etter kl 12 blåste det veldig masse. Me ga oss derfor litt før.

Tirsdag

Om morgenen tok me ein jiggingøkt på eit par timer. Jiggingen på turen vår foregikk på 30-70m djup og me brukte 150-250g jigger. Eg tok tre coronation trout på rappen. Dette er ein av dei fineste fiskene eg veit om med skarp raud- og gulfarge. Jiggingen resulterte og i jobfish, amberjack, coral trout og ein snapper for oss. Resten av dagen var satt av til popping. Eg tok ein GT og ein jobfish, begge på ein lilla 180g Orion Bigfoot. Denne stickbaiten har levert fleire GT’er før og fungerer meget bra. Det er første gang eg har tatt jobfish på overflaten, men i Ny Caledonia er visst ikkje det uvanlig. Den hoppa i tillegg klar av vatnet idet den var kroka, eit spektakulært syn. Eg mista og ein fin gt sekunder etter at den tok. Men sånn er fiske. Ellers vart det denne dagen tatt tatt GT’er opp til 15kg, coral trout, barracuda og ein bluefin trevally.

Onsdag

På første kastet mitt var det fast fisk, men den gjekk av etter kort tid. Eg tok ein 13 kilos GT (Amegari Dzanga), to red bass og ein 10kg barracuda (alle tre på Amegari Urpekari). Rett før den eine red bassen tok vikla snøret seg inn i ein fugl. Snøret løsna og fisken tok stickbaiten som låg i ro. Ein ganske uvanlig måte å fange fisk på… Etter lunch var det tid for dobbeltfight, Dan tok ein fantastisk 125cm lang GT som blei estimert til 43kg, mens Seth tok ein på 15kg. Dette var startskuddet for et par timer med masse aktivitet, men og kraftig vind. Det blei tatt bluefin trevally, barracuda, GT og coral trout. Pga den heftige vinden ga me oss i tre tida.

Torsdag

Me fortsatte litt lenger nord om morgenen før me snudde og fiska oss sørover. Om morgonen tok eg to fisk på rappen; ein liten gt og ein barracuda. Nokon timer seinare falt ein svart gt for fristelsen og beit på det den trudde var eit enkelt bytte. Denne tok langt ute og ga ein frisk fight. Då den kom rett bak båten fulgte ein diger hai etter den, men me klarte heldigvis å berge den. Alle desse blei tatt på Amegari Urpekari. Eg tok og ein barracuda på ein Jackfin 165S synkende stickbait etter lunch. Ellers var det ein gong trippelhugg, men kun to GT’er kom heilt inn. Ein gigantisk GT fulgte etter dei kroka fiskene,  den såg større ut enn Dan sin frå gårsdagen. Iløpet av dagen kjørte me sørover i fleire etapper. På ein av transportetappene sveiva eg inn ein 15kg wahoo tatt på 50 punds dorgeutstyr. Dette er kraftig utstyr, men fisken hadde et par utras, bl.a dro den avgårde når Remi holdt fortommen og skulle lande den. Dette ga litt ekstra action for både meg og han, men me fekk den inn og den endte som middag dei neste dagene. Ellers tatt fleire Gt’er, coral trout og red bass.

Fredag

Dagen starta med to timer jigging. Dan fekk kjapt ein coronation trout og ein stor coral trout. Seth fekk på ein stor fisk, men snøret røyk dessverre etter 10 min. Eg tok ein 15kg grouper på jigg. Dan fekk på ein stor fisk som både han og Clay kjempa med i over 30 min. Me hadde mange teorier om kva det kunne være og alt frå GT til dogtooth tuna, yellowfin tuna og hai kom opp som forslag. Remi tok på dykkermaska og det viste seg dessverre at det var det sistnevnte. Ein whitetip shark på minst 80kg hadde tatt jiggen… Me bestemte oss derfor for å kutte snøret. Popping stod på programmet resten av dagen. Eg hadde et par napp før ein fisk satt skikkelig og ein fin 17kg GT måtte gi tapt. Sjølv om det ikkje er ein diger fisk var det ein ny pers for meg, den gamle var på 15kg frå Andaman. Denne blei tatt på Amegari Urpekari. Deretter fulgte ein periode med lite aktivitet. Eg ville prøve noko nytt og satte på ein Fisherman Paro Paro. Denne hopper og danser på overflaten og det skulle vise seg at dette trigga fisken denne dagen. Ein stor grouper tok rett ved båten, og kjempa hardt i starten. Den vart estimert til 28kg nok ein ny pers. Den gamle var på 20kg frå Madagaskar ifjor. Deretter fulgte nokon nye kast med samme popperen. Clay fiska meg med i front på dette tidspunktet. Han hadde ein fisk som fulgte popperen hans så eg kasta 15m bak den. 5-6 små GT’er starta å kjempe om popperen min. Men dei skygga banen når ein større GT kom og brutalt tok popperen. Eg satte tilslag og den dro meg nesten ut av båten. Deretter satte fisken fart rett bakover så eg måtte halvspringe bak langs båtsida mens eg etter beste evne prøvde å balansere og fighte villstyringen av ein fisk samtidig. Heldigvis gjekk det bra og det var ein bra fight. Dette vart tredje persen i dag, 20kg GT. Tre kilo opp frå den eg tok tidlegare på dagen. Resten av dagen hadde eg nokon napp og etterfølgere, men det vart ingen fleire fisk på meg. Likevel må eg seie meg kjempefornøyd med dagsresultatet for det einaste som vart tatt ellers var ein liten GT, ein coral trout og ein red bass. På slutten av dagen dorga me oss sørover og Clay tok ein barracuda på standup-utstyr.

Lørdag

Dette var siste fiskedag og me poppa frå sju til halv tolv.  I åtte tida fekk Seth på ein diger fisk. Sammen med Dan og Remi kjempa Seth med den i over ein halv time før ein 127cm lang GT estimert til 49kg havna på dekk. Denne vart tatt på ein Heru Cubera 180g popper. Ellers var det lite som skjedde denne dagen, Dan tok ein barracuda og Clay ein spanish mackerel. Etter ein heimtur prega av røfft vær med masse vind og bølger var det godt å være tilbake i havna i Noumea i halv fem tida om ettermiddagen. Me vaska utstyret og pakka alt sammen. Heile gjengen samt eine broren til Olivier åt middag på den vietnamesiske restauranten om kvelden.

Søndag

Dei tre amerikanerane fløy frå Noumea kl åtte om morgonen. Eg skulle ikkje fly før rett over midnatt så eg hadde dagen til å slappe av. Eg gjekk gjennom bilder, filmer og skreiv turrapporten før eg og Olivier tok ein middag på restaurant. Han kjørte meg så til flyplassen.

Mandag

Etter tre fly og mellomlandinger i Tokyo og Helsinki landa eg i Bergen mandag ettermiddag. Ein kort kjøretur seinare var eg heime igjen og turen var over.

Generellt om turen

Totalt på turen vart det tatt 35 GT’er, og 15-16 ulike arter. Pga vind kunne me ikkje fiske i nord som er det beste området, men likevel var det bra fiske på vestsida. Olivier er ein meget dyktig skipper og Remi var super som medhjelper og veldig proff til å håndtere fisk. I tillegg er begge eminente til å lage mat så måltidene om bord var virkelig et høydepunkt. Alt var gjennomført bra og eg kan virkelig anbefale å fiske med Powercat Charter. Når det gjaldt fisket fekk me fisk på ulike ting, men stickbaits fungerte meget bra og vart brukt mest.

Fredag
Eg overnatta i toppleiligheten på hotellet og i den var det to andre soverom. Fredag morgen traff eg Tony og Peter som og hadde overnatta der. Tony er frå USA og han hadde eg fiska med tidligere i vår i Colombia. Peter er frå Australia, men er gift med ei frå Sverige og er busett i Norge. Oss tre fiska i samme båt denne reisa. Etter ein herlig frukost tok eg meg ein tur ut for å ta ut litt dollar og kjøpe mat og drikke. Klokka to vart me henta med minibuss utenfor hotellet før turen gjekk videre til flyplassen for å hente resten av gjengen. Seth, som eg har fiska med fleire gonger, var den som arrangerte turen. Totalt besto turfølget av 10 personer der alle unntatt meg og Peter var frå USA. Mange hadde vore med på denne turen fleire gonger og praten gjekk løst på den sju timers bussturen til Panama Sport Fishing Lodge som ligg i byen Boca Chica lenger nord i landet. Her var eg for fire år siden også, men då var det i januar og me fiska ikkje etter tunfisk. Gulfinnet tunfisk og aller helst stor tunfisk var denne turens hovedmål. Etter ein lang busstur gjorde det godt med ein bedre middag på campen før me la oss.

Lørdag
Lørdag var første fiskedag og me reiste frå campen kl. sju om morgonen. Båten var på rundt 30 fot og hadde to store Yamaha-motorer i hekken. Ein rask båt er viktig siden tunfisken flytter seg fort og man må kunne kjøre etter den eller kjapt flytte seg til områder der tunfisken beiter i overflaten. Skipperen vår heitte Carlos og medhjelperen Kevin, begge to var veldig hyggelige og dyktige. For å komme ut på fiskeplassene var det første dagen nesten to og ein halv times båttur før me kom fram til Hannibal Bank. Dette er eit stort område langt til havs. Rundt Hannibal Bank er det fleire hundre meter djupt, men oppå den varierer djupet frå 20 til 100m. Her samles store mengder småfisk og større fisker følger etter for å beite på dei. Mens me for fire år siden kjørte fram og tilbake kvar dag, hadde me på denne turen booka eit skip som me kunne overnatte på. Dette låg ved øya Coiba, bare 30 minutters båttur frå Hannibal Bank. På denne måten fekk me meir effektiv fisketid og kunne fiske om ettermiddagen som blir rekna for å være meget bra etter tunfisk. Gulfinnet tunfisk jakter i stim og presser byttefisken til overflaten. Når dette skjer svømmer tunfisken raskt i overflaten og eter byttefisk. Det er imidlertid ikkje einaste trusselen for dei små byttefiskene, dei har og ein trussel ovenfrå. Store mengder fugler stuper ned og tar fisk. Delfiner melder seg og på etegildet i hopetall. Under denne seansen ser det nesten ut som vatnet koker, derav det engelske ordet boils som brukes for å beskrive dette. Siden me ikkje har noko godt norsk ord for dette kjem eg til å bruke boil. Som eg nevnte i turrapporten frå Colombia er ofte boils over iløpet av svært kort tid og man må være klar til å kaste med ein gong båten nærmer seg. Som regel får man bare eit eller to kast før det har flytta seg videre. Carlos og Kevin var flinke med å lokalisere boils og flytte båten i rett posisjon for oss som skulle kaste. Det var interessant å sjå teknikken kapteinen Carlos brukte når han såg boils. Mange andre båter durte inn til stimen med ein gong dei såg ein boil, noko som resulterte i at tunfisken blei skremt og forsvant med ein gong. Carlos venta heller litt og lot tunfisken få fred ei kort stund. Dette resulterte som oftest i at boilen auka i størrelse med fleire aktive fisk og at den vart mindre sky. I tillegg roa han ned farten litt før han nådde fram til boilen for ikkje å skremme fisken. På denne måten fekk me fleire tunfisk i overflaten og fleire kast siden den ikkje vart så skremt. Me såg nokon boils tidlig på dagen, men dei ville hverken ta stickbaits eller poppere. Etterkvart rigga me to kraftige havfiskestenger med chumbait, dvs ein bit av fisk festa på ein sirkelkrok man lar synke sakte ned i vannmassene uten nokon form for søkke. Plutselig begynte begge snellene og hyle og Peter og Tony kjempa med kvar sin tunfisk. På tross av at det var 80 punds stang og Avet 50 punds snelle med kraftig monofilamentsnøre kjempa fiskene godt. Peter tok den største på rundt 80 pund, med Tony sin hakk i hæl. Midt på dagen fekk me og nokon jack crevalle på jigging. På lett utstyr kjemper desse fiskene meget bra. Utover ettermiddagen dukka det opp fleire boils og eg tok ein tunfisk på 75 pund (35kg) på Amegari Urpekaril. Denne har vist seg å være meget giftig for tunfisk, fleire av tunfiskene eg tok i Colombia vart og tatt på denne popperen. Sjølv om kroken satt i munnen hadde fisken klart å snodd fortomen rundt seg. Dette førte til at kampen ikkje vart så heftig som den kunne blitt og eg hadde den inne ved båten etter tre minutter. Mot slutten av dagen auka både vindstyrke og bølgehøgde på og i halv seks tida var me ved skipet me skulle overnatte i. Her budde me i tomannslugarer med kvart sitt bad. Det var og bra plass til å ete og maten var god. I tillegg til vår fiskebåt var det to andre båter, ein med tre fiskere og ein med fire fiskere. Denne første dagen var det imidlertid tre fiskere i alle båtene pga ein av deltakerane hadde fått flyet sitt kansellert og derfor mista første fiskedag. Det viste seg at dei andre båtene hadde tatt tunfisk opptil 100lb og mista ein stor etter ein times kamp. Ein lang dag på sjøen tærte på kreftene og etter ein god middag la me oss i halv ti tida.

Søndag
Søndag starta lovende med fleire boils om morgonen. Sjølv om dei fleste var kjapt over varte den eine i nokon minutter. Tony nytta anledningen til å ta ein tunfisk på 60lb på stickbait. Eg og Peter tok ingenting sjølv om havet kokte av fisk og me hadde fleire perfekte kast enten midt i eller rett ved fisken. Det virker som tunfisken ofte er så fokusert på agnfisken at den ikkje bryr seg om andre ting. Kor man skal kaste er ein avveining man må ta; kaster man midt i boilen er det større sjanse for å få fisk, men det er og stor sjanse for at andre tunfisk svømmer på snøret etter fisken er på og dermed kutter snøret. Det beste er om man klarer å kaste enten rett foran eller i utkanten av stimen. Dei største tunfiskene er som regel også i utkanten og/eller under stimen. Jack Fin Pelagus 165S er ein synkende stickbait som fungerte meget bra på denne turen. Etter å ha kasta den ut lot me den synke nokon sekunder før me dro den inn med sideveis sveip med stanga. Generelt var det synkende stickbaits som fungerte best for oss, men eg veit fleire på dei andre båtene tok mange tunfisk på poppere og. Heru Skipjack er eit sikkert kort om man vil bruke popper etter tunfisk. Felles for både Jack Fin Pelagus og Heru Skipjack er at dei er rimeligere prisa enn mange andre merker. Då svir det ikkje så i lommeboka om man skulle miste nokon. Etterkvart prøvde me med chumbait på kraftig utstyr. Eg tok tre tunfisk med største rundt 90lb (40kg) og dei andre tok kvar sin. Alle desse låg frå 50 til 90lb. Midt på dagen er det som oftast mindre aktivitet frå tunfisken. Etter lunch tok me nokon mullet snapper, jack crevalle og ein dorado på chum. For å få bedre kamp rigga me til med chumbait på min Saltywater Tackle OBX400 jiggstang med Shimano Stella 20000 snelle. Etter ei stund smalt det på ein tunfisk og Tony starta kampen. Fisken virka stor og kjempa godt. Nokon minutt seinare bytta me og eg overtok stanga. Plutselig knakk stanga i øverste håndtaket og eg sto der med ein halvmeter igjen av stanga og ein vill tunfisk i andre enden av snøret. Kevin starta kjapt å hale inn snøret for hånd mens eg sveiva inn etter beste evne. Med ein gong dette skjedde fekk eg flashback til Havøysundturen i fjor då to kveiter vart dratt inn for hånd, den største på 70kg. Tunfisken var sterk, men me fekk inn meter for meter med snøre. Snart kunne me skimte den nedi vatnet der tunfisken karakteristisk svømte i sirkler den siste delen av kampen. Fisken var like under båten og Tony gjorde seg klar med kleppen. Men like før han får satt inn nådesstøtet røyk snøret. Tunfisken som var estimert til 100-120lb forsvant i dypet og resten av stanga mi med den. Det er tydelig at Saltywater Tackle OBX 400 stenger har eit seriøst kvalitetsproblem. Om kvelden denne dagen fortalte ein av dei andre deltagerane at han hadde knekt to OBX 400 stenger på fjorårets tur til Panama og begge knakk på akkurat samme plassen som meg (øverst på øvre håndtak). Me prøvde å dorge litt etter marlin med bonito som agn, men dette ga ikkje resultater. Tilbake igjen ved skipet nevnte Carlos at det var masse hai i område. Tony blei gira på å prøve med stang så ein stor krok med ein bit tunfisk blei slengt ut. Bare sekunder etter den traff vatnet var haien på og Tony måtte i all hast få på seg seletøyet før kampen kunne starte. Haien var sterk, men hadde ikkje lange utras. Etter åtte minutter kom ein 200lb bullshark motvillig til overflaten og måtte innsjå at slaget var tapt. Den fekk imidlertid raskt friheten tilbake og kunne svømme ned i dypet igjen. Sjølv om det var ein stor hai har det blitt tatt tre gonger så store på stang her før. Seth sin båt hadde hatt meir hell med tunfisken og fant ein boil som varte i to timer sammenhengende. Dei tok rundt 30 tunfisk og mista mange fleire denne dagen.

Mandag
Mai er starten på regntiden i Panama og mandags morgon åpna slusene seg for fullt. Me var einaste båten som gjekk ut til planlagt tid om morgonen, men dei andre kom ut etterkvart. I starten var det masse regn og bølger og me valgte derfor å trolle etter marlin uten at det ga resultat. Været roa seg heldigvis kjapt og etter ei stund smalt det på ein stor tunfisk på chum. Tony tok stanga og nå fekk han verkeleg testa utstyret sitt. Stanga var ein Black Hole Cape Cod 300 som han hadde bygd sjølv, snella ei Stella 10000, 65lb Power Pro Depth Hunter snøre og bare 100lb fortom. I starten tok fisken tre lange utras i høgt tempo. Etterkvart gjekk den ned på djupere vatn og det vart raskt klart at dette var ein fisk av eit heilt anna kaliber enn det me hadde fått til nå. Med maks brems av det me turte og ein råsterk tunfisk i andre enden av snøret blei dette ein drakamp av dimensjoner. Dette suger imidlertid krefter utav fiskeren og det tar ikkje lang tid før både ryggen verker og underarmene begynner å skjelve av utmattelse. Etter fem minutter tok eg over og holdt ut ca like lenge. Peter er høg og veltrent og pumper jern på fritida så han holdt ut mykje lenger enn meg og Tony, men sjølv han måtte bytte etterkvart. På grunn av tynn fortom og snøre kunne me ikkje skru bremsen i bunn og stanga bøygde seg heilt ned i håndtaket. Difor var det begrensa med løftekraft. Me auka bremsen forsiktig et par gonger, med eit knepp kvar gong. Ekkoloddet viste at det gjekk ei grense på 50 meters dyp mellom kaldt djupvatn og varmere overflatevatn, dette vert kalt ein termoklin på fagspråket. Sjølv om me for ei kort stund klarte å dra den opp av det kalde vatnlaget svømte den kjapt ned igjen. Truleg pga vatnet her er kaldere og meir oksygenrikt. Og sånn fortsatte drakampen. Eg og Tony tok i det me klarte, men Peter tok mestedelen av kampen. Kevin steppa og inn nokon minutter for å kjenne på kreftene til fisken. To timer etter kampen starta begynnte Peter å få inn litt meir snøre, men då skjedde det alle frykta. Med eit smell rauk snøret og me måtte skuffa konstatere at tunfisken gjekk av med seieren. Då me fekk opp snøret såg det veldig tvinna ut og vår teori er at fisken har svømt så mange runder at tvinningen av snøret i kombinasjon med kraftig brems har ført til at snøret rauk. Stanga er eg veldig imponert av. På tross av meget kraftig brems og lang kamp pluss ein større fisk enn det den egentlig er berekna for fungerte Black Hole stanga heilt feilfritt. Her har Tony og gjort ein veldig god jobb som stangbygger. Han har eit eget firma som heiter Snatchin Lips, så om du vil ha bygd ei stang kan eg anbefale å ta kontakt med han. Skal man ha jiggstang etter virkeligstor tunfisk er det lurt å gå opp i 400 eller 500g klassifisering for å ha meir løftekraft. Etter me mista fisken sjekka me bremsen. Carlos prøvde etter beste evne å dra snøre av snella, men bremsen var så hard at han ikkje fekk ut ein cm eingong. Sjølv om det var skuffende at me mista fisken var det ein stor opplevelse å få kjenne på dei enorme kreftene. Dette er egentlig umulig å forklare uten å ha opplevd det sjølv. Og eg innså at for å ha sjans til å holde ut med desse beistene må eg legge ned mange timer med styrketrening. Etter dette vart det litt overflateaktivitet igjen. Peter mista ein fin fisk bare ti meter under båten, Tony mista tre fisk og eg mista ein tunfisk pga snøret rauk av. Det som er litt spesielt med fisken eg mista er at etter at snøret rauk løsna popperen frå kjeften til fisken og flaut i overflaten. Ein av dei andre båtene i gruppa vår oppdaga popperen og eg fekk den tilbake igjen seinare på dagen. Utpå ettermiddagen smalt det på ein stor fisk for Peter. Han hadde med to utrustninger til kasting på denne turen, ein kraftig og ein lett. Denne tunfisken kjempa han med den lette utrustningen, dvs ein Daiwa stang rangert til PE5, Daiwa Catalina snelle og 40lb Power Pro snøre. Etter ein halv times hard kamp avlasta Tony han i fem minutter før Peter tok siste del av kampen. Ettersom tunfisken kom nærmere og nærmere overflaten innså me kor diger den var. Bare 40 minutter etter den tok var ein massiv 200lb (100kg) tunfisk sikra ved båtsida. Heile tre klepper og to mann måtte til for å dra den om bord. På det lette utstyret er det ein prestasjon av dimensjoner å få den inn på så kort tid. Spesielt når man tenker på at han tidligere på dagen kjempa lenge med fisken me mista. Når me ser størrelsen på denne kan me bare spekulere i kor stor tunfisken me mista var. Men ein ting er sikkert; den må ha vært diger! Etter ein bildesession vart tunfisken filetert etter alle kunstens regler. Me fekk smake råfersk sushi og resten blei tatt vare på for å gje til innbyggerane i Boca Chica. Dei fleste tunfiskene me fekk vart slippt ut utenfor båten for at det skal vere mest mogeleg skånsomt for fisken. Men nokon vart tatt opp til middag for oss om kvelden og nokon tatt med som mat til landsbyen. Enkelte av dei ifrå USA hadde også med litt tunfisk heim i kjølebag. Dei to andre båtene hadde tatt bra med tunfisk i antall, men hadde ikkje vært borti like store som våre. 100 kilos tunfisken var eit perfekt plaster på såret etter den store me mista så me reiste alle tilbake med eit smil om munnen den dagen.

Tirsdag
Tirsdag morgon starta med ein halv times innaskjærsfiske etter cubera og roosterfish. Naturen var spektakulær, men fisken var ikkje heilt sammarbeidsvillig. Deretter sette me kursen rett til havs. Etter ei stund fann me ein lokal fiskebåt. Rundt desse er det alltid masse småfisk og iblandt større tunfisk også. Med små sluker og wobblere fanga me kjapt mange bonito. Dette er ein liten tunfiskart som er veldig ettertrakta som agnfisk. Med lett utstyr gir dei faktisk også ein veldig god kamp. I tillegg til bonito tok me også fleire jacks og dorado. Doradoen er ein rå fisk med sitt fargerike utseende og akrobatiske hopp. I vatnet såg me og mange stilige triggerfish som svømte langsmed båten, tydelig nyskjerrige på kva dette rare over havoverflaten var. Då me hadde fått nok agnfisk vart to kraftige stenger rigga med kvar sin bonito og dorgingen etter marlin kunne starte. Fiske etter marlin er vanligvis ein tålmodighetsprøve og det kan gå både dager og uker før fisken biter. Bare 40 minutter etter me starta hylte den eine snella som ein stukken gris. Kevin kjørte opp bremsen og Carlos ga bånn gass for å sette kroken. Snella fortsatte å skrike og stanga bukka dypt; kampen var i gang! Sekunder seinere kunne me sjå ein diger black marlin hoppe fleire gonger. Carlos anslo den til 400-500lb og eg var kjapp med å få på seletøyet. Eg kjente god tyngde frå fisken og starta å pumpe inn snøre. Men plutselig rauk snøret. Litt kjedelig, men sånt skjer iblandt. Etter lunch oppdaga me fleire store boils og dette bare fortsatte. Heilt frå kl 12 til me reiste heim kvart over fem var det texas med store boils på rekke og rad. Der mange boils før var over rett etter me kom fram varte dei nå i fleire minutt og fisken var ikkje like sky som tidlegare. Fleire gonger kom både agnfisk og jagende tuna rett ved sida av båten. Synet av kokende sjø full av agnfisk, tunfisk og delfiner samt fugler som stuper kjem eg til å hugse resten av livet. Det er spesielt å sjå tunfisk opptil 40-50kg som hopper klar av vatnet få meter frå båten. Dei fleste tunfiskene me tok var 10-20kg, med enkelte opp mot 30kg. Totalt tok me 30-40 tunfisk på vår båt og nokon gonger kjørte alle tre fisk samtidig. Dei aller fleste vart satt ut igjen. Då me kom tilbake til skipet om kvelden kjørte me inn i ei vik fordi Carlos og Kevin ville vise oss krokodiller. I det me nærma oss land såg me fleire mørke skygger og fire eller fem krokodiller vart lokalisert. Kevin tok den krafigste stanga mi med ein Heru Skipjack og la i vei eit langt kast. Vatnet eksploderte og det var fast… krokodille! Utenom nokon hoderistinger følgte den ganske fint med inn til båten. Etter nokon sekunder der den såg på oss langsmed båtsida løsna kroken og krokodilla forsvant. Sannsynligvis har krokodilla bare bitt rundt popperen og spytta den ut ved båten. Uansett var det ein artig opplevelse å få sjå ein vill krokodille – tatt på popper. Popperen blei merka for livet med deler av den som blei bite av og mange bitemerker. Begge dei to andre båtene hadde og hatt meget bra fiske og stemningen var ekstra god den kvelden.

Onsdag
Onsdagen fanga me bonito og starta å dorge etter marlin. Etter bare 30 minutter smalt det på nytt på ein fisk. Kroken satt og ein stor marlin hoppa i horisonten. Siden både Peter og Tony hadde tatt marlin før insisterte dei på at eg skulle fighte fisken. Seletøyet kom kjapt på og eg sveiva som ein gal for å få kontakt med fisken. Etterkvart kjente eg tyngde og jobben med å pumpe opp fisken starta. Carlos anslo denne til ca like stor som den me mista dagen før. Tida gjekk og kampen passerte ein time. Fisken var fremdeles sterk og det var ein drakamp fram og tilbake med meg og marlinen. Pga bruddstyrken på snøret kunne me ikkje ha alt for masse brems. Etter halvannen times kamp var eg utslitt og ga stafettpinnen videre til Tony. Han kjempa bra på i 25 minutt før plutselig ein av stroppene på seletøyet røyk. Peter steppa inn og overtok kampen. Men å fighte ein diger marlin uten skikkelig seletøy er ikkje å anbefale så etter få minutt overtok eg igjen. I mellomtida fekk Peter og Tony midlertidig fiksa seletøyet ved å knytte det saman. Peter overtok fisken og kunne nå legge press på fisken igjen. Marlinen hadde fleire gonger gått opp mot overflaten, men nå kom den opp rett ved båten. Me såg ein diger skygge og plutselig hoppa marlinen tre gonger rett ved båten. Dette var ikkje ein 400-500lb marlin, Carlos sa at dette definitivt var ein 700lb (300kg) black marlin. Fisken sette kurs bort frå båten og etter nokon runder i overflaten blei snøret plutselig slakt. Peter sveiva det han var god for i håp om at fisken svømmte mot båten, men etter kort tid kom kroken opp. Kroken hadde rett og slett løsna frå munnen. To og ein halv time etter snella skreik for fyrste gong var kampen over og me var sjølvsagt skuffa. Men eg trur Carlos og Kevin var endå meir skuffa, dei hadde virkelig håpa at me skulle få inn denne fisken. Likevel var det ein opplevelse for livet bare å kjempe med og sjå marlinen. Resten av dagen gjekk med til å jakte tunfisk. Fisket var roligere enn dagen før med mindre og færre boils. Likevel tok me rundt 10 tunfisk til sammen i båten frå 10-30kg. Peter kjempa med ein stor i ca 20 min før han ba meg overta. Eg kjente med ein gong at det var ein diger fisk, men begynte å få inn meter etter meter. Ikkje langt under overflaten sette tunfisken i eit siste utras. Med steinhard brems måtte eg lene meg bakover og virkelig bruke tyngden for ikkje å bli dratt over bord. Plutselig blei blei snøret slakt og det viste seg at kroken hadde løsna. Dette er lite å gjere med, men litt surt siden Peter anslo denne til å vere endå større enn den på 100kg som blei tatt nokon dager før. Skipet me overnatta på hadde flytta seg nærare campen iløpet av dagen og me ga oss derfor med fisket litt tidligere.

Torsdag
Torsdag var siste fiskedag. Nokon boils såg me, men desse var veldig kortvarige. Som regel var dei over før me kom fram. Carlos tok oss bort til ein lokal fiskebåt som sette line etter tunfisk. Bak båten var det mengder av småfisk og bonito, men og fleire digre tunfisk. Dei største må ha vore over 50kg. Trikset her var å kaste så nærme som mulig bak båten uten å kaste over lina dei la ut. Tony mista ein stor fisk etter kort stund pga snøret rauk. Sjølv om me hadde nokon fleire napp, fekk me faktisk ikkje fisk denne siste dagen. Ein lang båttur venta oss siden me skulle kjøre heilt tilbake til campen og difor ga me oss med fisket i tre tida. Vel tilbake vart kofferten pakka og middagen fortært.

Fredag og lørdag
Dagen etter åt me frukost halv seks og kjørte avgårde til flyplassen i byen David . Etter ein times flytur landa me igjen i Panama City og her splitta me lag. Eg og Peter som skulle tilbake til Europa hadde sju til åtte timers venting før flyene våre gjekk. Det er alltid kjekt å være to når ein venter så etter ein middag og nokon timers fiskeprat gjekk me om bord på flyet. Eg hadde mellomlandinger i Paris og Amsterdam før eg ankom Flesland flyplass lørdag kveld i ellve tida. Litt over kl. to om natta var eg heime og 37 timer etter me forlot campen i Boca Chica sovna eg som ein stein. Panama er virkelig eit fantastisk reisemål for sportsfiskere. Fisket etter gulfinnet tunfisk i mai er det vanskeleg å matche andre plasser i verden. Det at me hadde på to marlin iløpet av den korte tida me fiska etter det seier og sitt. Det er tydelig at det er masse marlin på Hannibal bank. Den eine dagen me fiska såg me og to andre båter som kjørte marlin, men begge blei mista. Den eine var for øvrig på lett poppingutrustning. Dersom man bruker meir tid innaskjærs er det gode sjanser for cubera snapper, roosterfish og mange andre spennende arter. Takk til alle for ein fantstisk tur! Og ein spesiell takk til Seth for å arrangere turen.

Mvh

Mats 

Edit: leif